วันนี้ขอเป็นภาษาไทยแล้วกันนะ เดี๋ยวไม่ได้อารมณ์
วันอาทิตย์ที่แล้วไปดู BSB มา
ก่อนไปนี่ ไม่มีไอเดียในหัวเลยว่า ไอ้เพลง back street boy นี่มันเพลงอะไรบ้างวะ
มันร้องเพลงอะไรกันบ้างวะ บลาๆๆ
ไปด้วยความ blank พร้อมกับความหวังว่า...
กูจะไปดูคนหล่อ
ฮ่าๆๆๆ....
ไปถึง....โอ้โห แม่เจ้า.....คนล้นหลาม มหาศาล ล้านแปดแสนมากอ่ะ
เดินจูงมือกะเพื่อน ประหนึ่งว่าเราเป็นเด็กอนุบาล
ลืมเอาที่อยู่กับเบอร์โทรแม่ใส่กระเป๋าไปด้วยแฮะ เผื่อหลง
ไปตั้งกะห้าโมงกว่าๆ ได้ข่าวว่า...
คอนเสริตเค้าจะมาตอน สองทุ่มไม่ใช่เรอะ....
เออ.....เอาหมอนไปรอนอน.....
ขอบอก งานนี้ ประหนึ่งว่าเป็นงานรวมตัวของพวกชายรักชายเลยทีเดียว
นี่คือ conversation ของเราและเพื่อน หลังจากนั่งรอเพื่อนอีกคนตอนเลิก
ท่ามกลางผู้คนล้นหลาม มีอีป้าเสี่ยวสองคนนั่งสนทนากันอยุ่ที่เก้าอี้รับแขกกลางงาน
เพื่อนสนิท : เฮ้ย จ๋า.....มึงว่าโลกเรานี่แม่ง มันเป็นอะไรไปกันวะ
จ๋า : (นึกในใจ โห....วันนี้เพื่อนกูมาแนวปรัชญาเว้ย)....ไมวะ ข่มขืนเยอะเหรอวะ หรือว่า คนเราแม่งแต่งตัวแปลกขึ้นๆ
เพื่อนสนิท : มึงดูดิ กูกะมึงนะ นั่งรออยุ่ตรงเนี่ยะ ไม่ถึงห้านาที กูเห็นเกย์ไปสามคุ่แล้ว ....... ห่าผู้หญิงก็แม่งยิ่งล้นโลกผู้ชายเสือกเป็นแบบนี้อีก แม่ง อะไรวะ ชาตินี้จะได้แต่งงานกันมั๊ยวะ
จ๋า : เออ จริงว่ะ แม่งเดินจับมือกันด้วย อิ้วววววว.....
พร้อมกับนั่งทอดถอนใจไปด้วยว่า...กูจะได้แต่งงานมั๊ยวะชาตินี้
กลับเข้ามาในงานต่อ....หลังจากการนั่งรอประตุเปิด ผ่านไปสามสิบแปดชาติเศษ เราก็ได้เข้าไปข้างในแล้ว
โอ้ แม่เจ้า เป็นรอบที่สอง คนเยอะมาก เต็มฮอล์ได้ แต่ตรงที่เรายืน คนน้อยมาก สงสัย บัตรแพง
ไม่เข้าใจ ทำไมบัตรยืน ข้างล่างแพงกว่าบัตรนั่งวะ..
จ่ายแพงกว่าแต่ต้องยืนดู
และแล้ววววว.......เวลาที่เรารอคอยก็มาถึง
สองทุ่ม ไฟในฮอล์ก็ดับลง สาวๆข้างหน้าก็เริ่มกรี๊ด ราวกับอะไรดี ......
มีผู้ชายสองคนเดินออกมา บนเวที ท่ามกลางความมืด
นั่นยิ่งทำให้ เสียงกรี๊ดที่มีอยู่ ดังเพิ่มขึ้นอีก สิบเท่า.......
แต่เอ๊ะ.......ทำไม back street boy ถึงไปยกคีย์บอร์ดล่ะ
เมื่อเห็นดังนั้น เสียงกรี๊ดก็หมดไป...... เค้าคือ ช่างไฟนั่นเอง
โธ่กรุ ไม่น่ากรี๊ดให้เสียเสียงเลย...ฮ่าๆๆ
เวลาผ่านไปอีกชั่วครู่ การเคลื่อนไหวบนเวทีหมดไป
สักพัก ก็มีชายห้าคนเดินออกมา ท่ามกลางความมืด
เราแอบกรี๊ดแบบไม่เต็มเสียง
ช้าก่อน ช้าก่อน เดี๋ยวมันออกมาแล้วไม่ใช่อีก จะเสี่ยวไป
นึกในใจ ทำไมมันตัวเล็กจังวะ....
อืม.....อาจจะใช่...อืม....
เสียงกรี๊ดทวีคูณลั่นฮอล์ เมื่อ ชายห้าคนเริ่มตั้งท่า.....
....และแล้ว....ไฟก็เปิดออกมา.........
ปรากฏว่า มันคือ....
.......
กรุณาออกเสียงตาม
อะแคป-เป-ล่า-เซ-เว่น---- -.-'
Acapella seven
เอ่อ...-.-"
ดีนะ เมื่อกี้ กรี๊ดไม่สุดเสียง
.......
ชายทั้งห้าดังกล่าวร้องไปได้สามเพลงเริ่มมีเสียงไม่พอใจของคนดู
อารมณ์ประมาณ กูจะดูback street boy
ไอ้กระเหรี่ยงพวกนี้ไปได้แล้ว
เริ่มเห็นฝรั่งรอบๆตัว เซ็ง นั่งลงทำท่าเซ็งกันคน สองคน
ร้องไปได้ห้าเพลงเริ่มมีเสียงโห่ไล่
ช่างน่าสงสารจริงๆ
แต่ไม่ได้จะเผานะพี่
วันนั้นพี่ร้องเพลงห่วยจริงๆ มาเปิดตัวคอนเสิร์ตได้ไงวะพี่
และแล้ว เค้าทั้งห้าก็จำลา
เย้.เวลาของเรามาถึงแล้วววววววววว....
สามนาทีผ่านไป BSB ของเราก็ขึ้นเวที
อย่างที่บอก ด้วยความที่แบบว่า...เอ่อ...
ใครเป็นใครบ้าง ไม่รุ้จัก
ออกมาคนแรก คือ นิค พี่แอรอน.....โอ มายกอด.........
เวลาช่างทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงไป จากนิคที่โครตจะหล่อที่สุดในวง กลายเป็น พี่หมูไปแร้วววววว ฮื อๆๆๆๆๆ
เค้าความหล่อเดิมหายปายหนายๆๆๆ ฮืออๆๆๆๆๆ
ตามมาด้วย AJ และ Harvey
แม่เจ้า......แก่ขนาดนั้น เอ่อ...ทำไมไม่เห็นหล่อเหมือนปกเทปเลย.
เค้าเอาตัวปลอมมาแสดงป่าววะ
ได้ข่าวว่า เอเจนี่ ผมหลุดไปเกินครึ่งแว้ววว พี่...หมดหล่อเลยอ่ะ
แล้วการแสดงก็เริ่ม...
อืมมมมมมมมม...
สองชั่วโมงติด
ขอเม้าท์ว่า สมแล้วที่ราคาแพง เพราะว่า
เค้าเป็น Professional จริงๆ
สองชั่วโมงนี่ สนุกแบบ สนุกจริงๆอ่ะ ถ้าไม่นับความผิดหวังเรื่อง การเวลาพาคนเปลี่ยนอ่ะนะ
โอ้ โห แสดงได้เยี่ยมจริงๆอ่ะ ทั้งร้อง ทั้งเต้น โครตจะเท่ อ่ะ
ไขมันกระเพื่อมขนาดนั้นยัง เท่ได้ขนาดนี้เลยอ่ะ
วู้ววววววว
สนุกๆจริงๆ
ฮ่าๆๆๆๆ.....และแล้ว มหกรรมการดูคนหล่อของเราก็จบลงไปตอนสี่ทุ่มกว่าๆ
ด้วยอารมณ์ อิ่มเอม แกมผิดหวังเล็กน้อย
ที่จากสุดหล่อ กลายมาเป็นคุณลุง
แต่ก็โอเช...สนุกมากเล๊ยยยย
ขอบคุณพี่มากนะคะที่มาแสดงให้เด็กน้อยตาดำๆ(แก่แล้วเหอะ) อย่างหนูดู
ขอบคุณมากๆค่ะ
Special Thanks: ขอบคุณคุณแม่ของพราวมากๆนะคะที่พาพวกเราไปดู
แม่สุดยอดไปเรยยยย
และก็ แบดกับพราว ที่ไปเป็นเพื่อนกัน ไม่มีพวกมึงควงไม่สนุกขนาดนี้ล่ะ